മായാതെ ബാക്കിയാകുന്നത്
നാം പരസ്പരം പങ്കു വെച്ച
പനീര്പൂക്കളുടെ ചുകപ്പാകാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം
എന്നിട്ടും
അതത്രയും
എന്നോടുള്ള വെറുപ്പാണെന്ന്
നീ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു പറയുന്നത് എന്തിനാണ് ?!!!!.......
Wednesday, 19 December 2012
Thursday, 6 December 2012
സ്വപ്നങ്ങള്
നിനക്ക്
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ബലിക്കല്ലില് ഇരുന്നു
ഞാന് ഈ രാവിനു താരാട്ടു പാടുന്നു
എന്റെ താരാട്ടില് വീണ്ടും നമുടെ സ്വപ്നങ്ങള് പിറവിയെടുക്കുന്നു
രാത്രിഉടെ ഏതോ യാമങ്ങളില്
നീ ഉറങ്ങി പോകുമ്പോള്
ഞാന് .....
കിനാക്കള് ഒഴിഞ്ഞു .....
മൌനിയാകുന്നു ............
ഇനി ഞാന് ഉറങ്ങതിരിക്കാം
ഈ കനത്ത നിശബ്ദതയിലേക്ക്
നിന്റെ ഗാനം തിരിച്ചെത്തും വരെ ......
manu k kottappurath
Tuesday, 4 December 2012
അമാവാസി
ഒരു കാറ്റു വീശുന്നുണ്ട്
എനിക്കറിയാത്ത എതോകെയോ ലോകങ്ങളില് നിന്നും
എന്റെ നിഴലുകള് ചങ്ങലകളില് കിടന്നു നിലവിളിക്കുന്നുണ്ട്
തനിചിരിക്കണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ
എന്തിനെയോകെയോ വല്ലാതെ ഭയന്നുപോകുന്നു
ഉറങ്ങണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ
എന്റെ പാപങ്ങളുടെ പിശാചുക്കള് കിനാക്കളേയും
മറച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ഇനി ഞാന് ....
അമാവാസിയുടെ ഈ കറുത്ത മൂടുപടതില്
ഉണരെണ്ടാത്ത ഉറക്കം കാത്തിരിക്കട്ടെ
Tuesday, 20 November 2012
gaaza
എനിക്കും വേദനിക്കുന്നുണ്ട് ...
വെടിഉണ്ട തുരന്നു പോയ പിഞ്ചു തലചോറുകളില്
അവര് നെയ്തു കൂട്ടിയ കിനാക്കള് ....
മക്കളെ മാറോടണച്ചു കരയുന്നവരുടെ നിലവിളികള് ...
ചിതറി തെറിച്ചു പോയ സ്വുന്തം ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് തരിച്ചു നോക്കിനില്ക്കുന്നവര് ....
ഇസ്രായേലിലെ വിഡീകളെ ..
നിങ്ങള് ഒന്നും അവസാനിപിക്കുഗയല്ല
വരാനിരിക്കുന്ന വിപത്തുകളുടെ തുടക്കം മാത്രമാണിത് .....
നിങ്ങള് മുറിവേല്പിക്കുന്ന ഓരോ പലസ്തീനിയും നാളെ നിങ്ങള്ക്ക് നേരെ വളരുന്ന ആയുധം ആണെന്ന് ഒര്തുകൊല്ലുക
എനിക്ക് രക്തത്തെ ഭയം ഇല്ല പക്ഷെ
ആ കുരുന്നു മനസുകളുടെ കിനാക്കളെ ........
അവരോരുമിച്ചു കള്ലിച്ചു വളരേണ്ട നിമിഷങ്ങളെ ....
അവരുടെ വസന്തങ്ങളെ ....
സംരക്ഷിക്കാന് നാം കടപെട്ടിരിക്കുന്നു
നമ്മളൊക്കെ ഇനി എന്നാണ് മനുഷ്യരാകുക ??????
അപരിചിതന്
ആരാണ് നീ ?
എന്റെ കണ്ണീരു വീണു നനഞ്ഞ മണ്ണില്
നിന്റെ കാല്പാടുകള് മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു
വരണ്ടു ഉണങ്ങിയ ഈ മുടി ഇഴകളെ
തഴുകി ഒതുക്കിയത് ആരാണ് ?
ഇന്നലെ കിനാക്കളില് നിറഞ്ഞു നിന്ന
നിശ്വസങ്ങക്കെന്തൊരു സുഗന്തം ആയിരുന്നു
എന്നെയാകെ വരിഞ്ഞു നില്കുന്ന
ഈ കുളിരിനെ
കണ്ണീര് തുള്ളികള് അത്രയും അലിയിചെടുക്കുന്ന
ഈ മഴയെ
എന്റെ മുടി ഇഴകളെ തഴുകി ഒതുക്കുന്ന
ഈ കാറ്റിനെ
നിലാവില് അലിഉന്ന ഈ സുഗന്തത്തെ
എന്റെ ചുണ്ടുകളില് ഇപ്പോളും ബാക്കിയാകുന്ന
നിന്റെ മധുരത്തെ
എന്റെ കിനാക്കളെ ;
ഇവയെ എല്ലാം ഞാന്
പ്രണയം എന്ന് വിളികട്ടെ .......
Sunday, 18 November 2012
ചങ്ങലകണ്ണികള്
മഴതുള്ളികള് അത്രയും ചങ്ങലകണ്ണികള് ആണ്
ദൈവത്തിന്റെ ലോകത്തുനിന്ന്
ഭുമിയിലെക്കുള്ള മാത്രുഅതത്തിന്റെ നീര്ച്ചാലുകള്
നീ മരവിച്ചു മയങ്ങുന്ന മണ്ണില് നിന്ന് ,ഒഴുകി വന്നു
എന്റെ കാലുകളില് നനയുന്നതത്രയും
നിന്റെ കണ്ണീര് ആണെന്ന് അറിയുംമ്പോള്
എന്റെ കാലുകളില്
ചുറ്റി വരിഉന്ന ഈ മഴവെള്ളവും
വലിയ ഒരു ചങ്ങല ആണ് ....
സന്ധ്യ
നിനക്ക്
എന്റെതും നിന്റെതും ആയി നമുടെ കിനാക്കള്
മാറിതുടങ്ങുന്ന ഈ സന്ധ്യക്ക്
വിജനമായ ഈ വഴിയമ്പലത്തില്
ഇതു നമ്മുടെ അവസാനത്തെ സമാഗമം
ഇനി നിലാവ്;പുലരി; അതിനുമപ്പുറം എത്രയോ രാപകലുകള് ...
ഈ സന്ധ്യ
രാവിനും പകലിനും മധ്യേ
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില്
നിറമിലാതെ ഉഴറിപോകുന്നു
നിന്റെ നിശബ്ദത; പ്രണയമാകുന്നു
അതില് എന്റെ കവിത പിറക്കുന്നു
എന്റെ കവിതകളില് നമ്മുടെ കിനാക്കളും
എന്നിട്ടും
ഈ സന്ധ്യ അവയെ
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില് പങ്കുവെക്കുന്നു
ഒടുവില്
കിനാക്കളില് നിന്റെ നിശബ്ദതഉം
എന്റെ കവിതയും ;ആരോ {?}
മറന്നു വെച്ച് പോയ
ഒരു പ്രണയവും ബാക്കിയാകുന്നു ......
..മനു
Subscribe to:
Posts (Atom)