Tuesday, 20 November 2012

gaaza


എനിക്കും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്‌ ...
വെടിഉണ്ട തുരന്നു പോയ പിഞ്ചു തലചോറുകളില്‍  
അവര്‍ നെയ്തു കൂട്ടിയ   കിനാക്കള്‍ ....
മക്കളെ മാറോടണച്ചു കരയുന്നവരുടെ നിലവിളികള്‍ ...
ചിതറി തെറിച്ചു പോയ സ്വുന്തം ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് തരിച്ചു നോക്കിനില്‍ക്കുന്നവര്‍ ....

ഇസ്രായേലിലെ വിഡീകളെ ..
നിങ്ങള്‍ ഒന്നും അവസാനിപിക്കുഗയല്ല 
വരാനിരിക്കുന്ന വിപത്തുകളുടെ തുടക്കം മാത്രമാണിത് .....
നിങ്ങള്‍ മുറിവേല്പിക്കുന്ന ഓരോ പലസ്തീനിയും നാളെ നിങ്ങള്ക്ക് നേരെ വളരുന്ന ആയുധം ആണെന്ന് ഒര്തുകൊല്ലുക 

എനിക്ക് രക്തത്തെ ഭയം ഇല്ല പക്ഷെ 
ആ കുരുന്നു മനസുകളുടെ കിനാക്കളെ ........
അവരോരുമിച്ചു കള്ലിച്ചു വളരേണ്ട നിമിഷങ്ങളെ ....
അവരുടെ വസന്തങ്ങളെ ....
സംരക്ഷിക്കാന്‍ നാം കടപെട്ടിരിക്കുന്നു 

നമ്മളൊക്കെ ഇനി  എന്നാണ് മനുഷ്യരാകുക ??????

അപരിചിതന്‍

ആരാണ് നീ ?
എന്റെ കണ്ണീരു വീണു നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ 
നിന്റെ കാല്പാടുകള്‍ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു 

വരണ്ടു ഉണങ്ങിയ ഈ മുടി ഇഴകളെ 
തഴുകി ഒതുക്കിയത് ആരാണ് ?

ഇന്നലെ കിനാക്കളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന 
നിശ്വസങ്ങക്കെന്തൊരു സുഗന്തം ആയിരുന്നു 

എന്നെയാകെ വരിഞ്ഞു നില്‍കുന്ന 
ഈ കുളിരിനെ 
കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ അത്രയും അലിയിചെടുക്കുന്ന 
ഈ മഴയെ 
എന്റെ മുടി ഇഴകളെ തഴുകി ഒതുക്കുന്ന 
ഈ കാറ്റിനെ 

നിലാവില്‍ അലിഉന്ന ഈ സുഗന്തത്തെ 
എന്‍റെ ചുണ്ടുകളില്‍ ഇപ്പോളും ബാക്കിയാകുന്ന 
നിന്റെ മധുരത്തെ 
എന്‍റെ കിനാക്കളെ ;
ഇവയെ എല്ലാം ഞാന്‍ 
പ്രണയം എന്ന് വിളികട്ടെ .......

Sunday, 18 November 2012

ചങ്ങലകണ്ണികള്‍


മഴതുള്ളികള്‍ അത്രയും ചങ്ങലകണ്ണികള്‍ ആണ് 
ദൈവത്തിന്റെ ലോകത്തുനിന്ന് 
ഭുമിയിലെക്കുള്ള മാത്രുഅതത്തിന്റെ നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ 

നീ മരവിച്ചു മയങ്ങുന്ന മണ്ണില്‍ നിന്ന് ,ഒഴുകി വന്നു 
എന്റെ കാലുകളില്‍ നയുന്നതത്രയും 
നിന്റെ കണ്ണീര്‍ ആണെന്ന് അറിയുംമ്പോള്‍ 
എന്റെ കാലുകളില്‍ 
ചുറ്റി വരിഉന്ന ഈ മഴവെള്ളവും 
വലിയ ഒരു ചങ്ങല ആണ് ....

സന്ധ്യ


നിനക്ക് 
എന്റെതും നിന്റെതും ആയി നമുടെ കിനാക്കള്‍ 
മാറിതുടങ്ങുന്ന ഈ സന്ധ്യക്ക്‌ 
വിജനമായ ഈ വഴിയമ്പലത്തില്‍ 
ഇതു നമ്മുടെ അവസാനത്തെ സമാഗമം 
ഇനി നിലാവ്;പുലരി; അതിനുമപ്പുറം എത്രയോ  രാപകലുകള്‍ ...

ഈ സന്ധ്യ 
രാവിനും പകലിനും മധ്യേ
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില്‍ 
നിറമിലാതെ ഉഴറിപോകുന്നു 

നിന്റെ നിശബ്ദത; പ്രണയമാകുന്നു 
അതില്‍ എന്റെ കവിത പിറക്കുന്നു 
എന്റെ കവിതകളില്‍ നമ്മുടെ കിനാക്കളും 

എന്നിട്ടും 
              ഈ സന്ധ്യ അവയെ 
              എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില്‍ പങ്കുവെക്കുന്നു 
ഒടുവില്‍ 
              കിനാക്കളില്‍ നിന്റെ നിശബ്ദതഉം 
              എന്റെ കവിതയും ;ആരോ {?}
              മറന്നു വെച്ച് പോയ 
              ഒരു പ്രണയവും ബാക്കിയാകുന്നു ......
..മനു 

അഭിനവ ഗന്ധിയന്‍

രാജ്ഘട്ടിലെ അണയാത്ത 
ദീപങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടികൊന്ടെയിരുന്നു 
ഹേ റാം .......ഹേ റാം ............

സ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മധുരം പൊതിഞ്ഞ 
മൂന്നു വെടി ഉണ്ടകള്‍ അവിടെ 
അസ്ഥികള്‍ കിടയില്‍ ഇപ്പോളും
കുടുങ്ങി കിടപ്പുണ്ടാകും 

വലതു കരണത്തിന് ഇടതു കരണം കാണിച്ചു 
തന്നവന്റെ പിന്ഗാമി 
നെഞ്ഞുതിയ ഹരിജനതിന്ന്റെ കരണത്തടിച്ചു 
അലറുകയാണ് 
ഹേ റം ......ഇവടെ റം തടോ ..............

Sunday, 11 November 2012

തിരകള്‍


ഞാനും നീയും രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 
നീ നിഷ്കളങ്കതയുടെ നിലാവില്‍ പിറക്കുന്നു 
ഞാന്‍ കാപട്യത്തിന്റെ മരവിച്ച അന്ധകാരത്തിലും 

ഞാനും നീയും രണ്ടു പൂക്കള്‍ ആകുന്നു 
നിനക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് നിറം 
എനിക്ക് ശൂന്യതുടെ നിറമില്ലായ്മും 

നാം രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 
നീ എന്നില്‍ വന്നു നിറയുന്നു 
ഞാന്‍ നിന്‍റെ കുളിരില്‍ അലിയുന്നു 

ഒടുക്കം 
സ്വപ്നങ്ങളുടെ പരിധികള്‍ക്കപുറം 
പരസ്പരം സ്വന്തമാക്കനകാതെ 
പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന
തിരയും തീരവും എന്നപോലെ 
നാം ............

Saturday, 10 November 2012

യാത്രാമൊഴി

എനിക്ക് അപരിചിതമായ എവിടെയോ 
നീ നില്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട് 
ഇരുട്ടു നീഭവിച്ച  ഒരു വിക്കുമരത്തിന് താഴെ
പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിനു ചാരെ 
കാറൊഴിഞ ആകാശത്ത് ഒരു മഴയെ കൊതിച്ചു ,
സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ പാളത്തിളുലൂടെ  
ഒരിക്കലും വരാത്ത ഭൂതകാലത്തിന്റെ 
തീവണ്ടിയും കാത്തു 
മങ്ങിയ കണ്ണട കണ്ണുമായി നീ 

രാധേയം

എന്‍റെ പുഴ വറ്റി വരണ്ടിട്ടും 
ഞാന്‍ നിന്‍റെ മേഘങ്ങളെ താഴേക്ക് വിളിച്ചില്ല ;
അതില്‍ നിറയുന്നത് നിന്‍റെ കണ്ണ്നീര്‍ ആണെങ്കിലോ?

എന്‍റെ പിടക്കുന്ന ഹൃദയം
 ഞാന്‍ അറുത്തുമാറ്റിയത് നിന്‍റെ 
പുല്ലാങ്കുഴല്‍നു ശ്രുതി പിഴാക്കാതിരിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 

എന്‍റെ മോഹങ്ങളുടെ മണകുടങ്ങള്‍ അത്രയും 
നിനക്ക് ഉടക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 
നിന്‍റെ കാളിന്ദി നിറയെ 
എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ആയിരുന്നു 

നീ കട്ടെടുക്കാതെ പോയ ഒരു പിടി വെണ്ണ 
അത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നു 
കൃഷ്ണ ;
നിന്‍റെ പുല്ലാങ്കുഴല്‍  നാദം ആകാന്‍ കഴിയാതെ 
ഞാന്‍ ഈ യമുനാതീരത്ത് തനിച്ചു ...

Friday, 9 November 2012

വാകമരങ്ങള്‍


എനിക്ക് തരാതെ നീ ഒളിച്ചുവെച്ചത്‌ അത്രയും 
എന്‍റെ സ്മൃതി കുടീരത്തിലെ
ഒരിക്കലും വിരിയാതെ പോയ 
പൂമൊട്ടുകളുടെ നിശുആസങ്ങള്‍  ആയിരുന്നു 

നിന്നെ ഭയന്ന് ,ഞാന്‍ ഒളിച്ചുവെച്ച 
കണ്ണാടിയിലത്രയും
എന്‍റെ വെരൂപ്യം വരകള്‍ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു 

ഈ നനുത്ത പുലരിക്കു
 ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്ന ഈ വാകമരത്തിന്റെ തണലില്‍ 
നീ മറന്നുവെച്ചു പോയ {?} നിന്‍റെ
ഈ നിസുഅസങ്ങള്‍  
എന്‍റെ കിനാക്കള്‍ ആയിരുന്നു ..