ചുകപ്പ്

നിന്‍റെ  കണ്‍കോണുകളില്‍ 

മായാതെ ബാക്കിയാകുന്നത് 

നാം പരസ്പരം പങ്കു വെച്ച 

പനീര്‍പൂക്കളുടെ ചുകപ്പാകാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം 

എന്നിട്ടും 

അതത്രയും 

എന്നോടുള്ള വെറുപ്പാണെന്ന് 

നീ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു പറയുന്നത് എന്തിനാണ്‌ ?!!!!.......

സ്വപ്നങ്ങള്‍

നിനക്ക് 

എന്‍റെ  സ്വപ്നങ്ങളുടെ ബലിക്കല്ലില്‍ ഇരുന്നു

 ഞാന്‍ ഈ രാവിനു താരാട്ടു  പാടുന്നു 

എന്‍റെ താരാട്ടില്‍ വീണ്ടും നമുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ പിറവിയെടുക്കുന്നു 

രാത്രിഉടെ ഏതോ യാമങ്ങളില്‍ 

നീ ഉറങ്ങി പോകുമ്പോള്‍ 

ഞാന്‍ .....

കിനാക്കള്‍ ഒഴിഞ്ഞു .....

മൌനിയാകുന്നു ............

ഇനി ഞാന്‍ ഉറങ്ങതിരിക്കാം 

ഈ കനത്ത നിശബ്ദതയിലേക്ക് 

നിന്‍റെ  ഗാനം തിരിച്ചെത്തും വരെ ......

                                        manu k kottappurath

അമാവാസി

ഒരു കാറ്റു വീശുന്നുണ്ട് 

എനിക്കറിയാത്ത എതോകെയോ ലോകങ്ങളില്‍ നിന്നും 

എന്റെ നിഴലുകള്‍ ചങ്ങലകളില്‍ കിടന്നു നിലവിളിക്കുന്നുണ്ട്‌ 

തനിചിരിക്കണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ 

എന്തിനെയോകെയോ വല്ലാതെ ഭയന്നുപോകുന്നു 

ഉറങ്ങണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ 

എന്‍റെ പാപങ്ങളുടെ പിശാചുക്കള്‍ കിനാക്കളേയും 

മറച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു 

ഇനി  ഞാന്‍ ....

അമാവാസിയുടെ ഈ കറുത്ത മൂടുപടതില്‍ 

ഉണരെണ്ടാത്ത ഉറക്കം കാത്തിരിക്കട്ടെ 

gaaza

എനിക്കും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്‌ ...

വെടിഉണ്ട തുരന്നു പോയ പിഞ്ചു തലചോറുകളില്‍  

അവര്‍ നെയ്തു കൂട്ടിയ   കിനാക്കള്‍ ....

മക്കളെ മാറോടണച്ചു കരയുന്നവരുടെ നിലവിളികള്‍ ...

ചിതറി തെറിച്ചു പോയ സ്വുന്തം ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് തരിച്ചു നോക്കിനില്‍ക്കുന്നവര്‍ ....

ഇസ്രായേലിലെ വിഡീകളെ ..

നിങ്ങള്‍ ഒന്നും അവസാനിപിക്കുഗയല്ല 

വരാനിരിക്കുന്ന വിപത്തുകളുടെ തുടക്കം മാത്രമാണിത് .....

നിങ്ങള്‍ മുറിവേല്പിക്കുന്ന ഓരോ പലസ്തീനിയും നാളെ നിങ്ങള്ക്ക് നേരെ വളരുന്ന ആയുധം ആണെന്ന് ഒര്തുകൊല്ലുക 

എനിക്ക് രക്തത്തെ ഭയം ഇല്ല പക്ഷെ 

ആ കുരുന്നു മനസുകളുടെ കിനാക്കളെ ........

അവരോരുമിച്ചു കള്ലിച്ചു വളരേണ്ട നിമിഷങ്ങളെ ....

അവരുടെ വസന്തങ്ങളെ ....

സംരക്ഷിക്കാന്‍ നാം കടപെട്ടിരിക്കുന്നു 

നമ്മളൊക്കെ ഇനി  എന്നാണ് മനുഷ്യരാകുക ??????

അപരിചിതന്‍

ആരാണ് നീ ?

എന്റെ കണ്ണീരു വീണു നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ 

നിന്റെ കാല്പാടുകള്‍ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു 

വരണ്ടു ഉണങ്ങിയ ഈ മുടി ഇഴകളെ 

തഴുകി ഒതുക്കിയത് ആരാണ് ?

ഇന്നലെ കിനാക്കളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന 

നിശ്വസങ്ങക്കെന്തൊരു സുഗന്തം ആയിരുന്നു 

എന്നെയാകെ വരിഞ്ഞു നില്‍കുന്ന 

ഈ കുളിരിനെ 

കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ അത്രയും അലിയിചെടുക്കുന്ന 

ഈ മഴയെ 

എന്റെ മുടി ഇഴകളെ തഴുകി ഒതുക്കുന്ന 

ഈ കാറ്റിനെ 

നിലാവില്‍ അലിഉന്ന ഈ സുഗന്തത്തെ 

എന്‍റെ ചുണ്ടുകളില്‍ ഇപ്പോളും ബാക്കിയാകുന്ന 

നിന്റെ മധുരത്തെ 

എന്‍റെ കിനാക്കളെ ;

ഇവയെ എല്ലാം ഞാന്‍ 

പ്രണയം എന്ന് വിളികട്ടെ .......

ചങ്ങലകണ്ണികള്‍

മഴതുള്ളികള്‍ അത്രയും ചങ്ങലകണ്ണികള്‍ ആണ് 

ദൈവത്തിന്റെ ലോകത്തുനിന്ന് 

ഭുമിയിലെക്കുള്ള മാത്രുഅതത്തിന്റെ നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ 

നീ മരവിച്ചു മയങ്ങുന്ന മണ്ണില്‍ നിന്ന് ,ഒഴുകി വന്നു 

എന്റെ കാലുകളില്‍ നനയുന്നതത്രയും 

നിന്റെ കണ്ണീര്‍ ആണെന്ന് അറിയുംമ്പോള്‍ 

എന്റെ കാലുകളില്‍ 

ചുറ്റി വരിഉന്ന ഈ മഴവെള്ളവും 

വലിയ ഒരു ചങ്ങല ആണ് ....

സന്ധ്യ

നിനക്ക് 

എന്റെതും നിന്റെതും ആയി നമുടെ കിനാക്കള്‍ 

മാറിതുടങ്ങുന്ന ഈ സന്ധ്യക്ക്‌ 

വിജനമായ ഈ വഴിയമ്പലത്തില്‍ 

ഇതു നമ്മുടെ അവസാനത്തെ സമാഗമം 

ഇനി നിലാവ്;പുലരി; അതിനുമപ്പുറം എത്രയോ  രാപകലുകള്‍ ...

ഈ സന്ധ്യ 

രാവിനും പകലിനും മധ്യേ

എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില്‍ 

നിറമിലാതെ ഉഴറിപോകുന്നു 

നിന്റെ നിശബ്ദത; പ്രണയമാകുന്നു 

അതില്‍ എന്റെ കവിത പിറക്കുന്നു 

എന്റെ കവിതകളില്‍ നമ്മുടെ കിനാക്കളും 

എന്നിട്ടും 

              ഈ സന്ധ്യ അവയെ 

              എനിക്കും നിനക്കും ഇടയില്‍ പങ്കുവെക്കുന്നു 

ഒടുവില്‍ 

              കിനാക്കളില്‍ നിന്റെ നിശബ്ദതഉം 

              എന്റെ കവിതയും ;ആരോ {?}

              മറന്നു വെച്ച് പോയ 

              ഒരു പ്രണയവും ബാക്കിയാകുന്നു ......

..മനു 

അഭിനവ ഗന്ധിയന്‍

രാജ്ഘട്ടിലെ അണയാത്ത 

ദീപങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടികൊന്ടെയിരുന്നു 

ഹേ റാം .......ഹേ റാം ............

സ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മധുരം പൊതിഞ്ഞ 

മൂന്നു വെടി ഉണ്ടകള്‍ അവിടെ 

അസ്ഥികള്‍ കിടയില്‍ ഇപ്പോളും

കുടുങ്ങി കിടപ്പുണ്ടാകും 

വലതു കരണത്തിന് ഇടതു കരണം കാണിച്ചു 

തന്നവന്റെ പിന്ഗാമി 

നെഞ്ഞുതിയ ഹരിജനതിന്ന്റെ കരണത്തടിച്ചു 

അലറുകയാണ് 

ഹേ റം ......ഇവടെ റം തടോ ..............

തിരകള്‍

ഞാനും നീയും രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 

നീ നിഷ്കളങ്കതയുടെ നിലാവില്‍ പിറക്കുന്നു 

ഞാന്‍ കാപട്യത്തിന്റെ മരവിച്ച അന്ധകാരത്തിലും 

ഞാനും നീയും രണ്ടു പൂക്കള്‍ ആകുന്നു 

നിനക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് നിറം 

എനിക്ക് ശൂന്യതുടെ നിറമില്ലായ്മും 

നാം രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 

നീ എന്നില്‍ വന്നു നിറയുന്നു 

ഞാന്‍ നിന്‍റെ കുളിരില്‍ അലിയുന്നു 

ഒടുക്കം 

സ്വപ്നങ്ങളുടെ പരിധികള്‍ക്കപുറം 

പരസ്പരം സ്വന്തമാക്കനകാതെ 

പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന

തിരയും തീരവും എന്നപോലെ 

നാം ............

യാത്രാമൊഴി

എനിക്ക് അപരിചിതമായ എവിടെയോ 

നീ നില്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട് 

ഇരുട്ടു ഘനീഭവിച്ച  ഒരു വിളക്കുമരത്തിന് താഴെ

പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിനു ചാരെ 

കാറൊഴിഞ ആകാശത്ത് ഒരു മഴയെ കൊതിച്ചു ,

സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ പാളത്തിളുലൂടെ  

ഒരിക്കലും വരാത്ത ഭൂതകാലത്തിന്റെ 

തീവണ്ടിയും കാത്തു 

മങ്ങിയ കണ്ണട കണ്ണുമായി നീ 

രാധേയം

എന്‍റെ പുഴ വറ്റി വരണ്ടിട്ടും 

ഞാന്‍ നിന്‍റെ മേഘങ്ങളെ താഴേക്ക് വിളിച്ചില്ല ;

അതില്‍ നിറയുന്നത് നിന്‍റെ കണ്ണ്നീര്‍ ആണെങ്കിലോ?

എന്‍റെ പിടക്കുന്ന ഹൃദയം

 ഞാന്‍ അറുത്തുമാറ്റിയത് നിന്‍റെ 

പുല്ലാങ്കുഴല്‍നു ശ്രുതി പിഴാക്കാതിരിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 

എന്‍റെ മോഹങ്ങളുടെ മണകുടങ്ങള്‍ അത്രയും 

നിനക്ക് ഉടക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 

നിന്‍റെ കാളിന്ദി നിറയെ 

എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ആയിരുന്നു 

നീ കട്ടെടുക്കാതെ പോയ ഒരു പിടി വെണ്ണ 

അത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നു 

കൃഷ്ണ ;

നിന്‍റെ പുല്ലാങ്കുഴല്‍  നാദം ആകാന്‍ കഴിയാതെ 

ഞാന്‍ ഈ യമുനാതീരത്ത് തനിച്ചു ...

വാകമരങ്ങള്‍

എനിക്ക് തരാതെ നീ ഒളിച്ചുവെച്ചത്‌ അത്രയും 

എന്‍റെ സ്മൃതി കുടീരത്തിലെ

ഒരിക്കലും വിരിയാതെ പോയ 

പൂമൊട്ടുകളുടെ നിശുആസങ്ങള്‍  ആയിരുന്നു 

നിന്നെ ഭയന്ന് ,ഞാന്‍ ഒളിച്ചുവെച്ച 

കണ്ണാടിയിലത്രയും

എന്‍റെ വെരൂപ്യം വരകള്‍ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു 

ഈ നനുത്ത പുലരിക്കു

 ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്ന ഈ വാകമരത്തിന്റെ തണലില്‍ 

നീ മറന്നുവെച്ചു പോയ {?} നിന്‍റെ

ഈ നിസുഅസങ്ങള്‍  

എന്‍റെ കിനാക്കള്‍ ആയിരുന്നു ..

മുളംകാടുകള്‍

പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെയാണ് 

എത്ര അടിച്ചേര്‍ത്ത് വെട്ടിയാലും 

വീണ്ടും വീണ്ടും കിളിര്‍ത്തുവരും 

ചിലപ്പോള്‍ 

              നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ പുല്ലാംകുഴല്‍

              സംഗീതം പോലെ ....

മറ്റുചിലപ്പോള്‍ 

              ഇറച്ചിയില്‍ തറച്ച് കയറുന്ന  വേദനയുടെ 

              എരിവുപോലെ .....

ചിലപ്പോള്‍

              ജീവിതപ്പാചില്ലില്‍ കിതപ്പകടടാന്‍ 

              ഒരു ഊന്നുവടി 

മറ്റുചിലപ്പോള്‍ 

              ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ മറന്നു പോയവന് 

              കയ്യില്‍ വന്നു വീഴുന്ന തീപൊരികള്‍

പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെയാണ് 

അവ ഉയരം ലക്‌ഷ്യം മാക്കി വളര്‍ന്നു ,

            ഉള്ളു പൊള്ളയായി വളഞ്ഞു 

            ഒടുവില്‍ നിലം പതിക്കുന്നു 

പക്ഷെ 

   പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെതന്നെയാണ്  

    അവ വീണ്ടും വീണ്ടും കിളിര്‍ക്കുന്നു

                                                                       manu

അകലങ്ങള്‍

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം 

നിലാവസ്തമിച്ചു പോകുന്ന  പൌര്‍ണമിക്ക്(?) 

വഴി തിരഞ്ഞു  ഞാന്‍ അലയുമ്പോള്‍ ........

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം 

നിന്‍റെ ചുംബനങ്ങള്‍ ഉണര്‍താത്ത 

പുലരികളില്‍ ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലാകുമ്പോള്‍....................... ........

നീ  താരാട്ടാന്‍ മറന്നു പോകുന്ന 

എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുംമ്പോളും

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം ..........

പക്ഷെ 

ഒരു നദിക്കരയില്‍ ,നനഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി 

എന്‍റെ നഷ്ടങ്ങളിലേക്ക്‌ ,ഞാന്‍ നിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോലെനകിലും 

നമുക്കിടയിലെ അകലങ്ങളെ കുറിച്ചോഓര്‍ത്തു നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാന്‍ ആകില്ലടോ .....

കടലാസ്‌

കാലം എന്നെ വാക്കുകള്‍ കാണിച്ചു കൊതിപ്പിക്കുന്നു...

പക്ഷെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്ന് വര്‍ണംങ്ങള്‍ എന്ന പോലെ അവ 

എന്‍റെ കടലാസ് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു .....

ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ക്കും ആ കടലാസ്സുകളുടെ നരച്ച നിറമാണ്‌ ...

ഞാന്‍  അകെ  നിസ്സഹായനാകുന്നു

ആടും അറവുകാരനും

അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു കൊലകത്തിയുടെ ദൂരം മാത്രം 

ആട് അറവുകാരന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി 

(അച്ഛന്റെ വരവും കാത്തു ,വഴികണ്ണുമായി കുറേ ഒട്ടിയവയറുകള്‍ )

ആറവുകാരന്‍ ആടിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി 

(ഒടുങ്ങാത്ത പച്ചപ്പുകൊതിക്കുന്ന കൊതിക്കുന്ന 

തെളിനീരു ഉറയുന്ന കണ്ണുകള്‍ )

ചിലപ്പോള്‍ കൊല്ലുന്നവന്റെ  വേദന;കൊല്ലപ്പെടുനവനും 

കൊല്ലപെടുന്നവന്റെ വേദന കൊല്ലുന്നവനും അറിയാറുണ്ട് 

ഒരു കൊലക്കത്തിക്ക് അപ്പുറം ഇപ്പുറം 

ആട് കരയുകയാണ് അറവുകാരനും

ഒരു ദൈവതിനപ്പുറം ഇപ്പുറം 

എത്രയോ ആടുകള്‍ അത്രയും അറവുകാരും..

                                                                                                        

                                                                                                മനു 

നിനക്ക്....

ഒരു മഴ

ഇന്നലെ എന്റെ കിനാക്കളില്‍ ഇടമുറിയാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

വേനലിന്റെ തീയണയാത്ത നെഞ്ഞിലേക്ക്

ഒരു മഴക്കാലം മുഴുവന്‍ കരഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത മേഘത്തിന്റെ വിരഹം.. 

അവരുടെ വേദനകളാണ് ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും.. 

ഈ മഴ..

ഒരിക്കല്‍ നീയണച്ച കനലുകള്‍ 

വീണ്ടും എരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഇനി ഞാനൊന്നു പെയ്തുതീരട്ടെ......