അഭിനവ ഗന്ധിയന്‍

രാജ്ഘട്ടിലെ അണയാത്ത 

ദീപങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടികൊന്ടെയിരുന്നു 

ഹേ റാം .......ഹേ റാം ............

സ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മധുരം പൊതിഞ്ഞ 

മൂന്നു വെടി ഉണ്ടകള്‍ അവിടെ 

അസ്ഥികള്‍ കിടയില്‍ ഇപ്പോളും

കുടുങ്ങി കിടപ്പുണ്ടാകും 

വലതു കരണത്തിന് ഇടതു കരണം കാണിച്ചു 

തന്നവന്റെ പിന്ഗാമി 

നെഞ്ഞുതിയ ഹരിജനതിന്ന്റെ കരണത്തടിച്ചു 

അലറുകയാണ് 

ഹേ റം ......ഇവടെ റം തടോ ..............

തിരകള്‍

ഞാനും നീയും രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 

നീ നിഷ്കളങ്കതയുടെ നിലാവില്‍ പിറക്കുന്നു 

ഞാന്‍ കാപട്യത്തിന്റെ മരവിച്ച അന്ധകാരത്തിലും 

ഞാനും നീയും രണ്ടു പൂക്കള്‍ ആകുന്നു 

നിനക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് നിറം 

എനിക്ക് ശൂന്യതുടെ നിറമില്ലായ്മും 

നാം രണ്ടു പുഴകള്‍ ആകുന്നു 

നീ എന്നില്‍ വന്നു നിറയുന്നു 

ഞാന്‍ നിന്‍റെ കുളിരില്‍ അലിയുന്നു 

ഒടുക്കം 

സ്വപ്നങ്ങളുടെ പരിധികള്‍ക്കപുറം 

പരസ്പരം സ്വന്തമാക്കനകാതെ 

പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന

തിരയും തീരവും എന്നപോലെ 

നാം ............

യാത്രാമൊഴി

എനിക്ക് അപരിചിതമായ എവിടെയോ 

നീ നില്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട് 

ഇരുട്ടു ഘനീഭവിച്ച  ഒരു വിളക്കുമരത്തിന് താഴെ

പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിനു ചാരെ 

കാറൊഴിഞ ആകാശത്ത് ഒരു മഴയെ കൊതിച്ചു ,

സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ പാളത്തിളുലൂടെ  

ഒരിക്കലും വരാത്ത ഭൂതകാലത്തിന്റെ 

തീവണ്ടിയും കാത്തു 

മങ്ങിയ കണ്ണട കണ്ണുമായി നീ 

രാധേയം

എന്‍റെ പുഴ വറ്റി വരണ്ടിട്ടും 

ഞാന്‍ നിന്‍റെ മേഘങ്ങളെ താഴേക്ക് വിളിച്ചില്ല ;

അതില്‍ നിറയുന്നത് നിന്‍റെ കണ്ണ്നീര്‍ ആണെങ്കിലോ?

എന്‍റെ പിടക്കുന്ന ഹൃദയം

 ഞാന്‍ അറുത്തുമാറ്റിയത് നിന്‍റെ 

പുല്ലാങ്കുഴല്‍നു ശ്രുതി പിഴാക്കാതിരിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 

എന്‍റെ മോഹങ്ങളുടെ മണകുടങ്ങള്‍ അത്രയും 

നിനക്ക് ഉടക്കാന്‍ ആയിരുന്നു 

നിന്‍റെ കാളിന്ദി നിറയെ 

എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ആയിരുന്നു 

നീ കട്ടെടുക്കാതെ പോയ ഒരു പിടി വെണ്ണ 

അത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നു 

കൃഷ്ണ ;

നിന്‍റെ പുല്ലാങ്കുഴല്‍  നാദം ആകാന്‍ കഴിയാതെ 

ഞാന്‍ ഈ യമുനാതീരത്ത് തനിച്ചു ...

വാകമരങ്ങള്‍

എനിക്ക് തരാതെ നീ ഒളിച്ചുവെച്ചത്‌ അത്രയും 

എന്‍റെ സ്മൃതി കുടീരത്തിലെ

ഒരിക്കലും വിരിയാതെ പോയ 

പൂമൊട്ടുകളുടെ നിശുആസങ്ങള്‍  ആയിരുന്നു 

നിന്നെ ഭയന്ന് ,ഞാന്‍ ഒളിച്ചുവെച്ച 

കണ്ണാടിയിലത്രയും

എന്‍റെ വെരൂപ്യം വരകള്‍ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു 

ഈ നനുത്ത പുലരിക്കു

 ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്ന ഈ വാകമരത്തിന്റെ തണലില്‍ 

നീ മറന്നുവെച്ചു പോയ {?} നിന്‍റെ

ഈ നിസുഅസങ്ങള്‍  

എന്‍റെ കിനാക്കള്‍ ആയിരുന്നു ..

മുളംകാടുകള്‍

പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെയാണ് 

എത്ര അടിച്ചേര്‍ത്ത് വെട്ടിയാലും 

വീണ്ടും വീണ്ടും കിളിര്‍ത്തുവരും 

ചിലപ്പോള്‍ 

              നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ പുല്ലാംകുഴല്‍

              സംഗീതം പോലെ ....

മറ്റുചിലപ്പോള്‍ 

              ഇറച്ചിയില്‍ തറച്ച് കയറുന്ന  വേദനയുടെ 

              എരിവുപോലെ .....

ചിലപ്പോള്‍

              ജീവിതപ്പാചില്ലില്‍ കിതപ്പകടടാന്‍ 

              ഒരു ഊന്നുവടി 

മറ്റുചിലപ്പോള്‍ 

              ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ മറന്നു പോയവന് 

              കയ്യില്‍ വന്നു വീഴുന്ന തീപൊരികള്‍

പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെയാണ് 

അവ ഉയരം ലക്‌ഷ്യം മാക്കി വളര്‍ന്നു ,

            ഉള്ളു പൊള്ളയായി വളഞ്ഞു 

            ഒടുവില്‍ നിലം പതിക്കുന്നു 

പക്ഷെ 

   പ്രതീക്ഷകള്‍ മുളംകാടുകള്‍  പോലെതന്നെയാണ്  

    അവ വീണ്ടും വീണ്ടും കിളിര്‍ക്കുന്നു

                                                                       manu

അകലങ്ങള്‍

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം 

നിലാവസ്തമിച്ചു പോകുന്ന  പൌര്‍ണമിക്ക്(?) 

വഴി തിരഞ്ഞു  ഞാന്‍ അലയുമ്പോള്‍ ........

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം 

നിന്‍റെ ചുംബനങ്ങള്‍ ഉണര്‍താത്ത 

പുലരികളില്‍ ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലാകുമ്പോള്‍....................... ........

നീ  താരാട്ടാന്‍ മറന്നു പോകുന്ന 

എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുംമ്പോളും

നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാം ..........

പക്ഷെ 

ഒരു നദിക്കരയില്‍ ,നനഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി 

എന്‍റെ നഷ്ടങ്ങളിലേക്ക്‌ ,ഞാന്‍ നിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോലെനകിലും 

നമുക്കിടയിലെ അകലങ്ങളെ കുറിച്ചോഓര്‍ത്തു നിനക്ക് കരയാതിരിക്കാന്‍ ആകില്ലടോ .....